Marko Pantelic wordt gewisseld. Dikke kroel, aai over de bol en de complimenten. Liefdevol wordt hij bedekt met een dekentje als hij uitgeput een stoel opzoekt. Martin Jol mag ‘m wel, de Servische nummer negen van Ajax. Niet geheel ten onrechte overigens, Pantelic bewijst zijn waarde inmiddels vrijwel wekelijks. Goed gedaan van onze trainer met pet. Wie kijkt naar de wijze waarop de coach omgaat met Pantelic en talenten als Eriksen en de onlangs gedebuteerde Suk zal hem prijzen.
Dit vanwege zijn ‘people management’, zoals de doorsnee Nederlander tegenwoordig sociale intelligentie beschrijft. Een week geleden bewees Jol echter het tegendeel: zo sociaal vaardig blijkt hij niet te zijn. Hij is een mindere ‘people manager’ gebleken dan men dacht, net als Pantelic een betere voetballer bleek dan gedacht. Waar de spits de kritiek van het publiek overwon, heeft Jol zich hier juist onopzettelijk en pijnlijk aan blootgesteld.
De sociaal zo vaardig lijkende Jol besloot Aissati en Sulejmani, die hij zelf als grote talenten bestempelde, de trappen van de ArenA op en af te laten draven. Een handjevol camera’s legde het tafereel vast: hijgend huppelden de jongelingen over de smalle treetjes, onder toezicht van een met stopwatch bewapende fysioloog. De eerdergenoemde doorsnee Nederlander zou met wat huis-tuin-en-keuken-psychologie tot de conclusie komen dat dit soort maatregelen niet bevorderlijk is voor de mentale gesteldheid van de spelers in kwestie.
Jol besloot anders. Zijn spelers leefden niet als prof en moesten extra arbeid verrichten. Dat daarvoor een publieke terechtstelling nodig is, is op zijn zachtst gezegd discutabel. De genante poging tot vernedering die werd afgedaan als extra fysieke training is een grove misstap geweest van Martin Jol. Niet alleen de maatregel zelf, maar ook het excuus raakte kant noch wal: fitheid is ook trainbaar op een meer verantwoorde manier. René van der Gijp liet ons weten dat Ajax zelfs hometrainers heeft om op ‘’in en uit’’ te fietsen, voor en na een wedstrijd. Dit soort geavanceerde trainingsmethoden heeft ongetwijfeld behoorlijk wat geld gekost, wat het extra vreemd maakt dat Jol zulke primitieve trainingsmethoden hanteert.
Het is een geluk dat Jol ook veel dingen goed doet. Ajax won zondag van Twente zonder Aissati en Sulejmani en de oefenmeester is gelouterd genoeg om een journalist dusdanig te verwarren dat het gepubliceerde verhaal een zeer aanvaardbare verklaring vormt voor zijn eigen ‘’trainingswijze’’. Met zijn autoritaire houding imponeert hij menig verslaggever, die vervolgens nauwelijks meer kritisch door durft te vragen over het ‘’waarom’’ achter de beslissing van Jol. Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar gelukkig hebben we Johan Derksen nog.
Zo behoor je niet met spelers om te gaan, zeker niet als ze bij elkaar zo’n 20 miljoen hebben gekost – daar doet het feit dat jij daar toentertijd niet verantwoordelijk voor was niets aan af. Deze jongelingen moeten ooit ook nog verkocht worden; bij aankoop werd gehoopt met dikke winst, inmiddels zouden we blij zijn met zo min mogelijk verlies. Dat maakt Jol echter onmogelijk. Een speler die de trappen van zijn eigen stadion moet bestormen om in het tweede elftal indruk te kunnen maken, is niet bijzonder aantrekkelijk voor buitenstaanders. Vanzelfsprekend treffen ook de spelers zélf blaam, maar er zijn zat straffen te bedenken die een stuk minder beschadigend zijn voor de toekomst.
Martin Jol levert op veel gebieden vakwerk bij Ajax en daar ben ik erg blij om. Spelers die doorbreken en uitgroeien tot steunpilaren en een vrij helder beleid stemmen mij als Ajacied gelukkig. De voetbaltechnische kwaliteiten van Jol staan buiten kijf. Dit soort maatregelen is echter mensonterend en heeft een averechtse uitwerking op de prestaties en ontwikkeling van twee talentvolle, dure spelers. Jol mag dan een uitstekende trainer zijn, niet alles wat hij doet hoeft goedgekeurd te worden. Een kritische kanttekening is soms op zijn plaats, net als nu. De ontzettend trotse en kwetsbare Aissati liep met zijn ziel onder de arm de trap op. Jol had op diezelfde ziel zojuist een trap gegeven.
Geschreven door Max Luijten
