Ajax zit nog altijd in een bestuurscrisis. Veel supporters willen een einde aan de soap en alleen nog over voetbal praten. Dat vond ik tot voor kort ook, maar na de deceptie in de Champions League en de ontzettende moeizame zege tegen RKC Waalwijk, laat ik het voetbal ook maar even voor wat het is. De Raad van Commissarissen en de directie van Ajax, gaan in beroep tegen de uitspraak van de rechter, waarbij ze al op vijf van de zes punten gelijk kregen.
Goede voetballers. Bergkamp, Jonk, Overmars. Ze waren het zonder twijfel. Net overigens als alle andere spelers die samen met Cruijff een kort geding hebben aangespannen tegen de Raad van Commissarissen en directie van Ajax. Het is fantastisch dat er zoveel oud-voetballers zijn betrokken bij Ajax. Het lijkt mij geweldig als de gehele technische staf, van de jeugd tot het eerste elftal bestaat uit oud spelers die op topniveau hebben gepresteerd. Zij kunnen de jonge spelers beter maken.
De Raad van Commissarissen bestaat, net als de directie, uit slimme mensen uit het bedrijfsleven. Zij zijn gepokt en gemazeld als directeur of toezichthouder en weten hoe dat werkt. Van jonge spelers beter maken, weten ze niets. Althans, de drie commissarissen naast Cruijff en Davids niet. Van de juiste directeuren aanstellen, hebben ze meer kaas gegeten. Daar ging het mis. Het was glashelder dat de visie van Cruijff op De Toekomst zou gaan waaien. Bergkamp en Jonk zijn reeds geïnstalleerd en alle commissarissen staan daar ook achter. Het aanstellen van een Algemeen Directeur is een ander verhaal. Dat is immers geen technische baan, maar wilde Cruijff graag invullen omdat hij problemen had met de vorige. Dat bijt elkaar.
Cruijff vierde de uitspraak van de rechter als een overwinning, maar dat had hij waarschijnlijk ook gedaan als de uitspraak helemaal in zijn nadeel was uitgevallen. Elk nadeel heeft immers een voordeel. Je verliest vijf van de zes vorderingen, maar krijgt er bij één ook een klein beetje gelijk. “Het voetbal heeft gewonnen,” aldus de grootste voetballer uit de historie. Daar zit de crux. Krampachtig blijven roepen dat Ajax moet worden geleid door oud-voetballers heeft geen enkel positief effect, want daar moet het niet om gaan. Elkaars kwaliteiten benutten om er samen beter van te worden, zou een veel betere manier zijn.
Het is dan ook schrijnend om te zien dat Wim Jonk na de uitspraak van de rechter, tegen de NOS meermaals stelt dat het allemaal gaat om spelers beter te maken. Op zijn Cruijffiaans roepen dat hij van het recht geen verstand heeft, dat hij niet weet hoe hij de uitspraak moet interpreteren, maar dat hij straks weer lekker mag gaan trainen. Niet schrijnend als je jeugd- of techniektrainer bent, maar wel als je boven de jeugdopleiding en de scouting staat. Als je de meest ervaren man uit het technisch hart bent. Daaruit blijkt al dat hij buiten het veld te weinig ervaring heeft en daar blijkbaar ook niet op zit te wachten.
Dan is het niet alleen logisch, maar zelfs noodzakelijk dat Danny Blind als technische man deze zaken op zich neemt. Hij heeft wel de ervaring en weet hoe contractonderhandelingen te voeren. Dat is de juiste taakverdeling, maar daar gaat het voor velen helaas niet om. Het gaat om de eer, om wie is baas is. Het technisch hart zou moeten bestaan uit De Boer, Bergkamp, Jonk en Blind. De Boer als hoofdcoach, Bergkamp als zijn assistent en voor de jeugd, Jonk voor de jeugd en de scouting en Blind als de man die het op kantoor allemaal regelt. Niet boven elkaar, maar naast elkaar.
Het gezicht van de organisatie zou Louis van Gaal kunnen zijn, geflankeerd door Slop, Van der Aat en Sturkenboom (of andere mensen) als financiële en commerciële directeuren. Natuurlijk werken deze mensen allen onder toezicht van de nieuwe Raad van Commissarissen, welke is gekozen door de bestuursraad. Cruijff is adviseur van deze organen en van het technisch hart.
Dan is het rond. Het klinkt zo eenvoudig. Samen aan het succes van Ajax werken. Ajax op het veld, Ajax als club en Ajax als bedrijf. Het gaat om de juiste mensen op de juiste plaats.
