De Ajax Vrouwen vierden zaterdag 25 mei hun eenjarig jubileum. Liza van der Most gold het afgelopen seizoen als zekerheid in het team van Ed Engelkes. De 19-jarige rechtsback heeft de meeste speelminuten achter haar naam staan.

Toen Ed Engelkes Liza van der Most aan het begin van dit seizoen zijn plan voorstelde, was ze zeer verbaast. De trainer wilde haar uitproberen als rechtsback, een plan dat uit nood werd geboren. Engelkes: “Ik gunde haar speelminuten, maar op haar positie als rechtsbuiten zou ze weinig aan spelen toekomen. De concurrentie met speelsters als Linda Bakker en Mandy Versteegt was daarvoor te zwaar. Aangezien Liza over snelheid, kracht en een aardige trap beschikt, kon ze mogelijk als back spelen.”

De 19-jarige speelster uit Papendrecht kon het zich nauwelijks voorstellen. “Ik had zo mijn twijfels, want ik had nooit eerder verdedigd. Ja, meeverdedigen, maar niet van achteruit.” Tegelijkertijd beschouwde ze het als een kans om een felbegeerde plek te bemachtigen bij de club waarvoor ze maar al te graag wilde spelen.

Wat volgt is een gedaanteverwisseling die zeer goed heeft uitgepakt. Ze vervult de rol van rechtsback met verve. Alsof ze er al jaren speelt. Hoewel ze niet altijd een opvallende rol speelt, was ze tot voor haar rode kaart tegen FC Twente de vrouwelijke Ajacied met de meeste speelminuten achter haar naam. Met een ietwat verlegen lach geeft ze toe dat het inderdaad aardig gaat. “Het bevalt me ook goed.”

Van der Most is afkomstig van het CTO Amsterdam Talent Team, een opleidingsinstituut voor de grootste talenten van Nederland. Zestien jaar was ze toen ze haar ouderlijk huis in Papendrecht verliet om te gaan wonen in de zogenoemde Topsportflat in Amsterdam Osdorp. Ze werd er snel volwassen. “Ineens woon je zelfstandig, moet je zelf boodschappen doen. Dat was wennen”, aldus de verdedigster, die in het weekend bleef voetballen voor haar oude club Stedoco.

Sinds haar vertrek naar Amsterdam draait haar leven grotendeels om voetbal. Toch heeft ze tussendoor ook tijd voor haar studie MMZ (Medewerker Maatschappelijke Zorg), waarvoor ze nu stage loopt op de dementieafdeling van een verzorgingstehuis. Wanneer ze zich op de training meldt, heeft ze er al bijna een werkdag op zitten. “Je doet zo veel indrukken op overdag, maar vlak daarna sta je weer op het trainingsveld. Tijd om uit te blazen is er niet. Terwijl dat best fijn zou zijn.”

De indrukken die ze op doet, vallen niet altijd mee. “Het doet wel iets met je als je ziet hoe die mensen eraan toe zijn. Sommige zeggen nog elke dag dat ze naar huis gaan, terwijl ze al jaren in het verzorgingstehuis wonen. Best een eng idee dat je zo achteruit kunt gaan. Vooral omdat het mij ook zou kunnen overkomen.”

Tot slot geeft ze toe dat haar prestaties al haar verwachtingen hebben overtroffen. “Ik had niet durven dromen dat ik zo veel zou spelen. Had totaal geen verwachtingen bij mijn komst. Als ik op de bank had gezeten, had je mij niet gehoord.”  

Reageren op dit bericht